ارز دیجیتال نئو چیست؟ معرفی کوین NEO

نئو (NEO) یک ارز دیجیتال و شبکه بلاکچین است که با هدف ایجاد برنامه‌های غیرمتمرکز و انتقال داده‌های بین‌المللی طراحی شده است. ارز دیجیتال نئو در صدد است تا با اتوماسیون دارایی‌های دیجیتال از طریق استفاده از قراردادهای هوشمند، هدف اصلی خود یعنی “دستیابی به اقتصاد هوشمند مبتنی‌بر شبکه توزیع” را ممکن کند.

شبکه ارز دیجیتال نئو دارای دو توکن بومی است: نئو (NEO) و نئو گس (NEO GAS) که هرکدام کاربرد متفاوتی دارند. از ارز دیجیتال نئو که درواقع توکن اصلی این شبکه است برای پرداخت هزینه‌های مرتبط با تراکنش‌های شبکه و ایجاد تغییرات در آن استفاده می‌شود. از توکن گس نیز تنها برای پرداخت هزینه‌های مربوط به تراکنش‌های شبکه استفاده می‌شود.

سیستم اقتصاد هوشمند نئو دارای ۳ مولفه مهم است که نئو خود را با آن توصیف می‌کند. این سه مولفه عبارتند از:

دارایی‌های دیجیتال، هویت دیجیتال و قراردادهای هوشمند.

در ادامه مقاله با هر یک از این موارد آشنا می‌شویم و همچنین به مقایسه ارز دیجیتال نئو با بیت کوین و اتریوم می‌پردازیم. پس با ما همراه باشید.

معرفی ارز دیجیتال نئو NEO

ارز دیجیتال نئو اولین بار با نام AntShares توسط دا هونگ فی (Da Hongfei) و اریک ژانگ (Erik Zhang) در سال ۲۰۱۴ توسعه یافت که البته در ژوئن سال ۲۰۱۷ به نئو NEO تغییر نام داد.

نئو یک پلتفرم مبتنی بر بلاکچین است که از دو توکن بومی به نام‌های نئو (NEO) و نئو گس (NEO GAS) پشتیبانی کرده و هدف آن کاربردی‌سازی فناوری بلاکچین و هویت دیجیتال برای دیجیتالی کردن دارایی‌ها و مدیریت آن‌هاست.

ارز دیجیتال نئو با نماد اختصاری NEO یکی از رمزارزهایی است که تا این لحظه توانسته حدود ۶۶۱,۳۲۴,۲۵۹ دلار از حجم کل بازار را به خود اختصاص دهد. همچنین این ارز دیجیتال امکان توسعه دارایی‌های دیجیتال و قراردادهای هوشمند را امکان‌پذیر می‌کند.

دارایی‌های دیجیتال

دارایی‌های دیجیتال در اقتصاد هوشمند نئو شامل تمام دارایی‌های دیجیتال مانند ارزهای دیجیتال، سهام و هر نوع دارایی دیجیتال دیگر است که مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه‌بر این‌ها، دارایی دیجیتال شامل دارایی‌های فیزیکی نیز می‌شود که می‌توان آن‌ها را به بلاکچین انتقال داد و توکنیزه کرد؛ به این معنی که می‌توان دارایی فیزیکی را بعد از انتقال به بلاکچین، توسط فرآیند توکن‌سازی (Tokenization) به یک دارایی دیجیتالی قابل استفاده در شبکه بلاکچین تبدیل کرد.

کاربران ارز دیجیتال نئو، می‌توانند در این شبکه دارایی‌های مختلفی را ثبت، خرید، فروش و مبادله کنند و یا به گردش درآورند. علاوه‌براین، نئو نسبت به امنیت و محافظت از دارایی‌ها تاکید بسیار دارد زیرا دارایی‌هایی که در پلتفرم آن وجود دارد، درواقع به هویت دیجیتالی نئو، اعتبار و امنیت می‌بخشند.

هویت دیجیتال

در بلاکچین، هویت دیجیتالی به معنای شناسایی و احراز هویت فرد در فضای دیجیتال است. به عبارت ساده‌تر، هویت دیجیتالی اطلاعات کلیدی قابل تایید مانند نام، آدرس، شماره تلفن و … درمورد افراد، سازمان‌ها و دیگر نهادهایی است که در دنیای دیجیتال مانند کریپتو فعالیت می‌کنند.

هرچه زندگی ما به سمت و سوی دیجیتالی شدن حرکت می‌کند، امن کردن اطلاعات فردی از طریق بلاکچین، مکانسیم‌های توافق و رمزگذاری اهمیت و ضرروت بیشتری پیدا می‌کند.

ارزهای دیجیتال نئو و نئو گس قابل استخراج نیستند. تنها ۱۰۰ میلیون ارز دیجیتال نئو وجود دارد که ۵۰ میلیون آن به حامیان جذب سرمایه به‌عنوان کمک، داده می‌شود و ۵۰ میلیون باقیمانده برای توسعه‌دهندگان، سرمایه‌گذاری‌ها و موارد دیگر در نظر گرفته شده است. البته اگر تمایل به خرید ارز دیجیتال نئو دارید، می‌توانید آن را از صرافی‌های ایرانی یا خارجی معرفی شده در صفحه قیمت توکن NEO خرید کنید.

نئو از استاندارد زیرساخت کلید عمومی (Public Key Infrastructure) در ساختار داخلی خود برای مدیریت هویت جامعه کاربری خود بهره می‌گیرد که در آن فرآیند احراز هویت کاربران با ایجاد کلیدهای خصوصی و عمومی رمزنگاری‌شده انجام می‌شود.

قراردادهای هوشمند

قراردادهای هوشمند کدهایی هستند که به‌طور خودکار تراکنش‌ها و توافقات را بین طرف‌های مختلف در قرارداد اجرا می‌کنند. قراردادهای هوشمند نیاز به مشارکت شخص ثالث را حذف می‌کنند زیرا تمامی نقل و انتقالات به‌طور خودکار در آن انجام می‌شوند. در قراردهای هوشمند، معاملات شفاف و برگشت‌ناپذیر هستند و امکان ردیابی و پیگیری آن‌ها وجود دارد.

تفاوت ارز دیجیتال نئو با بیت کوین و اتریوم

نئو از این جهت با سایر پلتفرم‌های بلاکچین از جمله بیت کوین متفاوت است که اولا نئو برخلاف این دو معماری متفاوتی دارد و کارایی آن فقط در حد یک ارز دیجیتال نیست بلکه از طریق قراردادهای هوشمند به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد برنامه‌های کاربردی خود را روی این بلاکچین اجرا کنند.

ثانیا نئو از مکانیزم اجماع متفاوتی نسبت به بیت کوین و اتریوم استفاده می‌کند که به آن تحمل خطای بیزانس (DBFT) گفته می‌شود. در این الگوریتم، تعداد مشخصی از نودهای شبکه به‌عنوان نودهای اعتباردهنده (Validator) تعیین می‌شوند که مسئول تایید تراکنش‌های جدید و اضافه شدن آن‌ها به بلاکچین هستند.

با وجود اینکه دارایی‌های دیجیتال و قراردادهای هوشمند در بلاکچین اتریوم رایج و کاربردی هستند اما ارز دیجیتال نئو با دومین مولفه مهم آن یعنی هویت دیجیتال، نسبت به رقبای خود متمایز است زیرا هر کاربر پلتفرم نئو باید دارای هویت دیجیتالی منحصربه‌فردی باشد که قابلیت تایید شدن دارد.

اتریوم به‌گونه‌ای ساخته شده است که تقریبا برای همه برنامه‌ها مقیاس‌پذیر باشد، خواه برای ارزهای دیجیتال جدید، توکن‌های غیرقابل تعویض یا اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز باشد؛ خواه برای چیزی که حتی هنوز اختراع نشده! در مقابل، ارز دیجیتال نئو تنها بر مفهوم اقتصاد هوشمند متمرکز است.

خلاصه مطلب ارز دیجیتال NEO

• نئو یک اکوسیستم بلاکچین است که برای ایجاد یک اقتصاد هوشمند طراحی شده است.
• تعریف اقتصاد هوشمند از دیدگاه تیم توسعه نئو، اقتصادی است که از قراردادهای هوشمند برای مدیریت و ایمن‌سازی اطلاعات هویتی و دارایی‌های دیجیتال استفاده می‌کند.
• نئو دارای دو توکن بومی به نام‌های نئو (NEO) و گس (NEO GAS) است. نئو توکن اصلی شبکه است و از آن برای پرداخت هزینه‌های مربوط به تراکنش‌های شبکه، تغییرات در قوانین اساسی شبکه و همچنین برای رای‌گیری در مسائل مربوط به شبکه استفاده می‌شود. از توکن GAS به‌عنوان توکن دوم شبکه نئو، برای پرداخت هزینه‌های مربوط به تراکنش‌های شبکه استفاده می‌شود.

سوالات متداول ـ ارز دیجیتال نئو